کجایى ...؟؟ اى همیشه پیدا از پس ابرهاى غیبت! مولا جان، بار ها آمدی و نبودم در تقلای این زندگی نیازمند تو اما بی تو بودم ! بارها آمدی ونیامدم بر دلم بارها نشستی و بی تو بودن را گریستم میدانم آمده ای...بسیار نزدیک... پشت پلک های که توان باز شدن به روی زیبایت را ندارد پشت در، دلی که هنوز برای میزبانی تو پاک نشده... میدانم آمده ای ... دعا کن من هم بیایم، به پیشواز تو!

رودخانه زیبایی ازناوله که سالها سمفونی گوش نواز شر شر آب را به گوش مردم نمی رساند،با بارش های اخیر جان دوباره ای به رگ حیاتی و بی رمق این روستا داد شایدحال ناخوش و چهره کدری که طبیعت و رودخانه داشت حال آسمان را به درد آورد و آسمان برای همدردی اشک هایش جاری شد و نعمت باران را به این دیار هدیه کرد شر شر آب رودخانه توام با غرور و عشق ، صدای خود را به گوش این مردمان پر از مهر می رساند... دوباره باران گرفت باران معشوقه ی من است به پیش بازش در مهتابی می ایستم می گذارم صورتم را و لباسهایم را بشوید باران یعنی برگشتن هوای مه آلود شیروانی های شاد! باران یعنی قرار ها

از کوری چشم فلک امشب قمر اینجاست آری قمر امشب به خدا تا سحر اینجاست آهسته به گوش فلک از بنده بگوئید چشمت ندود این همه یک شب قمر اینجاست آری قمر آن قمری خوشخوان طبیعت آن نغمه سرا بلبل باغ هنر اینجاست شمعی که به سویش من جانسوخته از شوق پروانه صفت باز کنم بال و پر اینجاست تنها نه من از شوق سر از پا نشناسم یک دسته چو من عاشق بی پا و سر اینجاست هر ناله که داری بکن ای عاشق شیدا جائی که کند ناله عاشق اثر اینجاست مهمان عزیزی که پی دیدن رویش همسایه همه سرکشد از بام و در اینجاست ساز خوش و آواز خوش و باده دلکش آی بیخبر آخر چه نشستی خبر اینجاس

به ملازمان سلطان که رساند این دعا را که به شکر پادشاهی ز نظر مران گدا را ز رقیب دیوسیرت به خدای خود پناهم مگر آن شهاب ثاقب مددی دهد خدا را مژه سیاهت ار کرد به خون ما اشارت ز فریب او بیندیش و غلط مکن نگارا دل عالمی بسوزی چو عذار برفروزی تو از این چه سود داری که نمیکنی مدارا همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی به پیام آشنایان بنوازد آشنا را چه قیامت است جانا که به عاشقان نمودی دل و جان فدای رویت بنما عذار ما را به خدا که جرعهای ده تو به حافظ سحرخیز که دعای صبحگاهی اثری کند شما را (حضرت حافظ) ما غایبیم، او منتظر آمدن ماست...

اگر کسی را دیدید که از کوچکترین چیزها لذت می برد محو طبیعت می شود،کمتر سخت می گیرد می بخشد،می خندد،می خنداند و با خودش در یک صلح درونی است او نه بی مشکل است نه شیرین مغز او طوفان های هولناکی را در زندگی پشت سر گذاشته و قدر آنچه امروز دارد را می داند او یاد گرفته است که لحظه به لحظه ی زندگی را در آغوش بگیرد.

آن پیک نامور که رسید از دیار دوست آورد حرز جان ز خط مشکبار دوست خوش میدهد نشان جلال و جمال یار خوش میکند حکایت عز و وقار دوست دل دادمش به مژده و خجلت همیبرم زین نقد قلب خویش که کردم نثار دوست شکر خدا که از مدد بخت کارساز بر حسب آرزوست همه کار و بار دوست سیر سپهر و دور قمر را چه اختیار در گردشند بر حسب اختیار دوست گر باد فتنه هر دو جهان را به هم زند ما و چراغ چشم و ره انتظار دوست کحل الجواهری به من آر ای نسیم صبح زان خاک نیکبخت که شد رهگذار دوست ماییم و آستانه عشق و سر نیاز تا خواب خوش که را برد اندر کنار دوست دشمن به قصد حاف